Borderland Poetry and Art

1st March 2017 5.30pm – 7pm 





We cross numerous borders in our lives: when we do not fit with our sexuality and love into our families, when we do not dress and talk like we are expected to, when we look back at how we, ourselves and/or our parents and parents’ parents crossed national and international borders to get us somewhere else, somewhere better. We have to function. We have to rationalise. We have to work, work, work…

This event provides a safe space to exchange poetry about these challenges. It is a space where we want to listen to each other, celebrate our hardships and successes, our struggles and experiences. We want to talk to each other through poetry. We want to share stories packed in lyrical formats.

We are looking for participants to write and perform their borderland poetry. We encourage all those willing to participate to drop us an email at (subject: Borderlands Poetry) by 17 February. You can write and perform your own poem but we are also encouraging those who wish only to write or those who only wish to perform to also get in touch.

All participants are more than welcome to read out their poetry in their preferred language, so, if you were born, for example, in Italy to Somali parents and write in Italian or raised in Iran and write in Iranian Persian, feel free to read your work out in the language you produced the poem in. We are looking forward to listening to your work and if you like a description of the theme and your journey. You choose how you like to present yourself and your poetry!

In the JCR you will be surrounded by the work of Kabul-based photographer Mani Meshkinqalam, creating permeable borders on stage. So perform, listen, rap, speak, share, and be there: we want to channel joy, anger, fear, frustration, hesitation, and trauma together through words.

چهارشنبه اول مارچ
ساعت ۵:۳۰ تا ۷ بعدازظهر
جی‌سی‌آر، سواس

ما از مرزهای زیادی در زندگی‌مان گذر می‌کنیم: وقتی سکسوالیته و عشق‌مان با خانواده‌مان سازگار نیست، وقتی جوری لباس می‌پوشیم و حرف می‌زنیم که از ما انتظار نمی‌رود، وقتی به یاد می‌آوریم که چه‌طور ما، پدرها و مادران‌مان، یا پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هامان از مرزهای ملی و بین‌المللی رد شدند تا ما را به جای دیگری برسانند، جایی بهتر. ما باید کارآیی داشته باشیم. باید فکر کنیم. باید کار کنیم، کار، کار

این برنامه فضای امنی را فراهم می‌کند تا شعرهامان درباره‌ی این چالش‌ها را به اشتراک بگذاریم. فضایی است که می‌خواهیم به یکدیگر گوش کنیم، و سختی‌ها و موفقیت‌ها و مبارزه‌ها و تجربه‌هامان را جشن بگیریم. می‌خواهیم از دل شعر با یکدیگر صحبت کنیم. می‌خواهیم قصه‌هایی را به اشتراک بگذاریم که در شکل غنایی صورت‌بندی شده‌اند

ما دنبال مشارکت‌کنندگانی هستیم که شعرشان را بنویسند و اجرا کنند. از همه‌ی کسانی که تمایل به مشارکت دارند می‌خواهیم که به ما به آدرس
با موضوع
تا قبل از هفدهم فوریه ایمیل بزنند. شما می‌توانید شعر خودتان را بنویسید و اجرا کنید اما ما از کسانی که می‌خواهند تنها بنویسند یا کسانی که می‌خواهند تنها اجرا کنند هم دعوت به مشارکت می‌کنیم

شما می‌توانید شعرتان را در زبانی که خودتان ترجیح می‌دهید بخوانید. اگر مثلا در ایتالیا در یک خانواده‌ی سومالیایی متولد شده‌اید و به ایتالیایی می‌نویسید یا در ایران بزرگ شده‌اید و به فارسی ایرانی می‌نویسید، کارتان را در زبانی بخوانید که شعر را در آن زبان نوشته‌اید. ما مشتاق شنیدن کار شما هستیم و اگر تمایل داشتید دوست داریم شرح شعر یا روایت سفری که برای نوشتن شعر طی کرده‌اید را بشنویم. شما خودتان انتخاب می‌کنید که چه‌طور دوست دارید خودتان و شعرتان را معرفی کنید

در جی‌سی‌آر، شما کارهای مانی مشکین‌قلم هنرمند ساکن کابل را می‌بینید که مرزهای نفوذپذیری را روی صحنه شکل می‌دهد. پس اجرا کنیم، گوش بدهیم، رپ بخوانیم، حرف بزنیم، به اشتراک بگذاریم، و آن‌جا باشیم: ما می‌خواهیم شادی، عصبانیت، ترس، درماندگی، تأمل و تروما را از طریق کلمات بیان کنیم


About the artist: Mani Meshkinqalam

My name is Mani and I am 27 years old. I became interested in art, when I was 18. I studied communication and graduated as a cinema actor in Jam-e-jam academy in Tehran, Iran.

When I came to my country, Afghanistan, I started working in media in dubbing services and desired to come to photography later. Nowadays, about 8 years later, I work behind the camera lens.

First of all, I was a photojournalist in the press, and started publicizing natural views and historical ones, particularly social or ancient buildings. But these were not attractive enough for me.

Since, I have moved towards conceptual photography and this attitude has captured my work. Two years have passed taking photos by this method and this is my first exhibition.

My movement to this mode has another reason, because photography in Afghanistan now has a wider audience through the press. I want to open my eyes more and think about how my work is received abroad.

This event is part of QA’s LGBT H’story month – STORIES A L’ ‘ORIENT’

More info